lunes, 4 de junio de 2018

EL DAÑO QUE NOS HACEMOS


El daño que nos hacemos
Nos hacemos daño cuando no dejamos que nuestro cuerpo fluya., cuando nos paraliza la mente, porque nos creemos todo lo que hay ahí dentro. Cuando no nos abrazamos.  Nos hacemos daño cuando proyectamos en futuros que inciertos o demasiado concretos. Nos hacemos daño esperando y esperando, sueños efímeros, sueños muy establecidos. Nos hacemos daño sin aceptar, sin concretar, evadiendo miedos, sin cerrar, sin sanar. Nos hacemos daño sin comprometernos con nosotros mismos, sin comprometernos con nuestros sueños.
Nos hacemos daño sin vivir el presente, sin disfrutar de cada minuto que nos pasa por delante, sin besar, sin mostrar lo que queremos a las personas con las que la vida nos junta, sin decirles lo que les tenemos que agradecer.
Nos hacemos daño al no arriesgar y al no jugar. Nos hacemos daño, pues, encerrados, sin vida. Nos hacemos daño, al no tolerar la apuesta de los de fuera, pretendiendo que lo nuestro siempre sea lo correcto.
Nos hacemos daño al no verbalizar, al no decir qué y cómo nos sentimos, al no decir qué necesitamos, qué buscamos, qué nos falta. 
Nos hacemos daño cuando pretendemos no ser humanos.

Ana , junio de 2018



domingo, 22 de abril de 2018

ALGUIEN


Alguien con quien reírse,
mirarse  y reconocerse .
Alguien con quien fugarse.
Alguien con quien amarse.
Alguien con quien actuar, ya.
Alguien con quien entenderse.
Alguien con quien confrontarse
Alguien puro, libre, consciente.
Alguien con quien contar,
Alguien con quien compartir.
Alguien con quien sentirse,
en casa.
Alguien  sencillo, completo, honesto,
Alguien que quiera:
besarse.
Alguien con quien valerse,
Alguien a quien le importe.
Alguien sincero, leal.
Alguien con quien ilusionarse.
Alguien real, visible, presente
Alguien humano.

Alguien: TÚ.

SANT JORDI 2018


Ella , va mirar  Sant Jordi fent-li així amb el cap com qui no entén res: 
-      Què has matat a un drac per regalar-me una rosa?  T’has begut l’enteniment o què? Home…potser no calia matar el drac ,tioooo! Potser si aprenem a conviure amb ell ,el podem tenir inclús al pati de casa! I gràcies , la rosa és un detall preciós, m’encanta.  Sé, sento i veig  que cada dia tinc un detall teu que simula aquesta rosa, i això és el que em manté al teu costat.  Jo, per part meva  he escrit en aquest llibre , tot el que jo puc fer  per mantenir-me al teu costat . Te’l regalo, tot i que  encara no l’he acabat i he pensat que el podem  anar completant  els dos fins que ens vingui de gust. Segur que serà molt més original J .   L’Edició no té cap pressa .

Desitjo que t’agradi. T’estimo així, una mica flipat. J
I així, somrient, li va regalar.
Feliç Sant Jordi 2018.

lunes, 19 de marzo de 2018

A TI, PAPA


Me gustaría poderte escribir en el Facebook como hoy hace todo el mundo. Felicitarte. Me gustaría que vieras por un huequito , las tres mujeres que dejaste en tierra ;)  cómo te echamos de menos y lo que es de nosotras.
Disfrutarías como uno más con la June y el Luc, y a mí, me hubieras venido a ver al teatro en un espectáculo propio. Verías que soy profesora (o así me denominan). No te creas que es algo increíble, porque ya lo debes ver, que trae mucho estruje de cabeza, la verdad, pero me gano la vida bien, haciendo algo que me gusta, intentando hacer soñar y reír, cosa que me encanta como a ti.
Verías que saludo a mucha gente y verías que ese carácter loco, lo dejaste en esta cabeza, aunque a veces me voy pareciendo a la Amparito y verías que, pues todavía no tengo un novio y supongo que es, porque quizá soy rebelde como me dijiste una vez, o espero alguien parecido a ti…o simplemente es así. La compañía nos gusta a todos, pero también me enseñasteis que "mejor solo que mal acompañado"y que no todo es "a cualquier precio".
Verías también que la Amparo y sus dos hijas son fuertes. 

Ahora sé que no fuiste perfecto, que eras bastante imperfecto. Como yo, quizá, o como la Judi, o como la mama, pero que lo hiciste bien, papa, de la mejor manera que supiste hacerlo. El recuerdo que me queda en el corazón es el de una buena persona. No el de un padre súper implicado en la familia, porque soy consciente de que toda la carga la llevaba la mama en relación a la crianza,  y porque soy consciente de que mi adolescencia en particular, no la gestionaste bien; pero sí siento el recuerdo de un hombre trabajador y honesto, que estaba orgulloso de sus niñas y de su mujer y el sentirme querida por una gran persona.

FELIZ DÍA PAPA . TE ECHO DE MENOS. TE QUIERO ; SIEMPRE.
ANA 19 DE MARZO DE 2018

lunes, 12 de marzo de 2018

LAS PALABRAS SON SENSIBLES



Ser sensible a las palabras tiene su parte buena y su parte mala. Como todo. Las palabras muchas veces no van acorde con la realidad o simplemente con la nuestra y es por eso que nos frustramos . Algunas veces , las palabras nos asustan y nos limitan, nos bloquean y nos paralizan. Otras, sin embargo, nos empoderan y consiguen cambiar nuestro patrón de pensamiento, nuestra actitud, nuestra manera de vivir, incluso. Tienen gran fortaleza.
Pero...¿Hasta qué punto debemos creernos las palabras?
Supongo que debemos creernos aquellas, que van acorde con movimientos , con gestos y con actitudes.

Se me ocurre comparar la unión de la palabra con la acción (en nuestra sociedad actual) , con la mística y la unión con la divinidad, es decir algo que solamente ocasionalmente ocurre (si miramos el reflejo de políticos y demás).

Si comparamos este proceso con la MÍSTICA, en la vía purgativa o asceta, el místico se desharía de todo aquello innecesario en relación a lo lingüístico y extralingÜístico, es decir, que empezaría a hacer uso únicamente de las palabras justas y de los gestos necesarios. En la vía iluminativa el místico intentaría gestar este proceso de "menos es más" , vivirlo y respirarlo para llegar a una coherencia entre palabra y acción. Por último ,en la vía unitiva se daría la convergencia entre palabra y acción , es decir se llegaría a la coherencia entre el alma y el pensamiento y a la unión con la divinidad. ;)

Pongamos atención a las palabras , pues van acompañadas de gestos.

Ana Adán . Marzo 2018

lunes, 19 de febrero de 2018

MICROFELICIDAD DEL 14 DE FEBRERO

MICROFELICIDAD DEL DÍA 14 DE FEBRERO.
No queda tiempo para dedicarte líneas, “microfelicidad” y es importante que lo haga, como hace Maribel Martínez, porque a veces pasan cosas bonitas, que te hacen mirar la vida de otra manera.

Esta mañana he salido de casa algo apurada porque me he dado cuenta de que ayer no compré tarjeta de metro y por lo tanto en lugar de coger el bus 11, que está justo en la puerta  de mi casa,  debía ir directa al H6, para el que aproximadamente debo de caminar 1km. 
 Justo cuando pasaba de alto la parada, ha aparecido el bus 11. Primer gesto positivo: el conductor, al verme ha parado unos metros después de la parada, justo los que había caminado yo, es decir, a mi altura. Ha abierto la puerta y me ha sonreído, como hace él cada mañana cuando me ve con “el careto de sueño” (a no ser que lleve los “morricos” rojos , que eso maquilla un poco el gesto) .
Bien, la cuestión es que , tal y como he subido, le he explicado mi historia algo acelerada y con algo de vergüenza y timidez:
-  Buenos días, mira, es que no llevo la tarjeta y me daba apuro subir, porque sé que la parada está allí , y te lo iba a pedir, porque no quería pagar dos billetes… blablablablablablablA.No me ha dejado acabar ( y bien que ha hecho, sino a saber lo que le acabo contando) . Ha seguido sonriendo y me ha dicho:
- No pasa nada, mujer . Pasa para delante. ( Como si cruzara la pasarela de OT, o algo así  :) . Con un gesto paternal y amable …Como te puede hacer alguien que te conoce. Y es que en realidad , él,  de algún modo,me conoce).
El autobús me ha dejado justo donde me deja siempre. Aproximadamente a  800 m de distancia de mi casa. Desde allí entonces camino 150 más y cojo el H6. En el H6 es curioso, porque conozco más variedad de conductores que en el bus  11. Eso quiere decir, si lo analizo, que soy más estricta con el horario del 11 que con el del H6…(???)
Total, que ha pasado el H6 y al subir, esta vez  he querido pagar con un billete de 10 euros:
- Buenos días, deme un billete, por favor.
SEgundo gesto positivo: el hombre me ha mirado y me ha dicho:
- Buff, imposible nena ( Nota: cuando me dicen nena me enfado y entro en discursos feministas. Entonces calmo a mi mente y me fío del gesto amable de quien tengo delante. Obviamente si lo es, claro, que en este caso lo era)- ha proseguido- Son las 7  y acabo de salir, no llevo nada de cambio. Por supuesto, le he puesto cara de circunstancias y le he dicho:
- Bueno, pues paso y me la juego (sonriéndole tímidamente, como de alguna manera pidiendo permiso).
Él me ha contestado:- No te preocupes, pasa para delante porque si sube el revisor yo le explico y no hay ningún problema.  Siempre te puedes encontrar con alguno que sea borde, pero bueno bordes hay en todos los sitios, así que tranquila, pasa.
Los conductores de autobús y las historias en el transporte público de Barcelon, en general dan mucho de sí. Bueno, a mí me lo dan. Esta mañana me ha sentado fenomenal. Empezar el día con esta gran  microfelicidad no tiene precio.
Gracias sol y gracias lluna.

Ana 14 de febrero. 2018